Prolog

Blask księżyca rzucał lekką poświatę na jezioro przede mną. Fale unosiły się przepływając przez taflę wody i rozbijając się o kamienie. Poprawiając swoją blond czuprynę z westchnięciem przypomniałam sobie najlepsze chwile. Harry był wart każdej rany, każdej łzy Był moim... Życiem. Powietrzem. Sercem. Patrząc pustym wzrokiem w stronę dobrze mi znanego klifu . Spojrzałam za siebie. Jeden krok dzielił mnie od przepaści. Można to wszystko inaczej potoczyć, ale serce nie sługa. Robiąc krok w tył straciłam grunt pod nogami. Z zawrotną prędkością spadałam w dół, żeby następnie poczuć ból w plecach, karku. Ciemność. Tylko tyle mogłam już zauważyć. To koniec. Moje życie właśnie dobiegło końca.