Jeden wdech, drugi, trzeci. Coś tu nie gra.. Przecież nie żyję. Jak to w ogóle możliwe.. Wstałam z zimnej, marmurowej posadzki. Białe ściany, kilka czarnych krzeseł i czerwone biurko. Powolnym krokiem podążałam przez długi korytarz do blatu. Droga ciągnęła się niemiłosiernie. Gdy stanęłam przed biurkiem wyłoniła się z pod niego rudowłosa kobieta lekko przy tuszy. Sztucznie się uśmiechnęła po czym powiedziała.
- Proszę podać imię i nazwisko.
- Emm.. Bianca Francesso.
Kobieta zaczęła wystukiwać moje dane w komputerze z grobową miną. Nagle wstała od blatu i ruszyła w kierunku drzwi z liczbą 1. A dałabym rękę urwać, że ich nie było. Po kilku minutach zawołała mnie do środka.
Wnętrze zostało gustownie urządzone.. Bardzo nowocześnie. Zbliżając się do wysokiej brunetki z szerokim uśmiechem można było odczuć spokój. Wskazała delikatnie dłonią na fotel aby następnie opaść na kanapę naprzeciwko. Powoli usiadłam na fotelu spoglądając na ową kobietę.
- Witaj Bianco.
- Dzień dobry? Kim pani jest?
- Jestem Amanda. Pewnie się zastanawiasz co tutaj robisz.
Kobieta wstała i podeszła do sporej szafy.
- Trafiłaś tutaj, ponieważ umarłaś. - westchnęła - Ale rozważając to, co działo się w twoim życiu postanowiłam, że dostaniesz drugą szansę. Od teraz już nie mieszkasz w Paryżu tylko w Londynie. Nazywasz się Bianca White. Masz dwóch starszych braci z którymi mieszkasz. Wiedz, że od dzisiaj nie będziesz pamiętała nic z poprzedniego życia. Powodzenia.
Spojrzałam na nią jak na idiotkę po czym wstałam. Wychodząc z pokoju na korytarz zaczęłam szukać wzrokiem drzwi z napisem EXIT. Nagle wszystko zaczęło dookoła mnie wirować i ściemniać się z każdą chwilą.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz